Klassebehoud is het doel

Competities met veel sterke teams komen het spelpeil ten goede. Dat is de gedachte achter de drie landelijke klassen voor het vrouwenvoetbal, waarmee de KNVB dit seizoen voor het eerst start. Limburgs enige vertegenwoordiger op dit hoogste plan is het team van Leveroy, een kerkdorp van Nederweert van nog. ‘geen duizend inwoners. Klassebehoud is het bescheiden doel, hard werken en het wij-gevoel de middelen om dat te bereiken.

door HENK SCHROEN LEVEROY –

„Speelsters kopen onder de noemer reiskostenregeling doen wij niet. Laat dat maar aan andere clubs over. Kunnen we ook niet eens, bij ons betaalt iedereen gewoon contributie.”Ik denk trouwens
dat het in een team of in een club op pure amateurbasis het langste goed gaat.”

Aan het woord is Paul Nelissen (48), trainer van beide vrouwenteams van Leveroy. Hij beseft dat zijn derde , seizoen zijn voorlopig zwaarste zal worden. In de interregionale klasse ontmoette zijn eerste team in voorgaande seizoenen nog weleens een zwakke tegenstander waar dan zonder pardon overheen werd gewalst. Nu de sterkste teams tegen elkaar uitkomen in drie (naar regio ingedeelde) landelijke klassen, wordt het elke week keihard knokken voor de punten. Aan dat potje voetbal spenderen de vrouwen straks hun hele zondag. De uitwedstrijden beginnen om 14.30 uur en dan hebben de Leveroyse vrouwen al een pittige reis naar Pijnacker, Delft, Nijmegen of Den Haag achter de kiezen. Vrouwenvoètbal op dit niveau wordt serieuzer aangepakt dan bij menige vierdeklasser. Voorbeeldje: het programma van de derde augustusweek begon op maandag met een training, woensdag werd weer ge

Uiteindelijk verwisselde zè Braakhuizen voor landskampioen Den • Dungen.  „Een goede reiskostenvergoeding”, zegt ze, maar haar keus voor Den Dungen stoelt vooral op de professionele aanpak bij die club en het kunnen spelen in een sterk team met vier internationals. Voor speelsters van het Nederlands elftal betaalt de KNVB overigens het werkverlet van de wekelijkse trainingsmiddag in Zeist.  Leveroy-trainer Paul Nelis-sen beseft weliswaar dat deze aanpak de beste is om het niveau te laten groeien, het heeft ook een nadeel:  „Straks krijg je  ook in het vrouwenvoetbal een soort
PSV of Ajax met alle internationals: Dan een hele poos niks en dan pas komt de rest.”

Ria Vestjens mag dan niet zijn gekomen, Leveroy is in Limburg niettemin al vele seizoenen een van de clubs waar vrouwen op niveau kunnen voetballen. Hoofdprijzen zijn al heel wat in de wacht gesleept. Die resultaten zijn graadmeters, maar de sfeer en de onderlinge verstandhouding vinden ze in Leveroy minstens even belangrijk als de prestaties.  Veel vrouwen die uitgevoetbald zijn, blijven actief bij de club. Ans Dings mag niet meer voetballen en is nu verzorgster. Sinds sport taboe is voor Esther Janssen, is ze leidster. Els Vestjens-Dings voetbalt niet meer, maar blijft de trainer assisteren. De speelsters betaalden zélf het trainingskamp in Epen. „Ze zijn fanatieker dan de meeste herenteams”,  oordeelt Nelissen die in de jaren zeventig ook de (heren)hoofdmacht van Leveroy onder zijn hoede had.

Nieuwkomer bij Leveroy is de nog pas 15-jarige spits Carol Maassen uit Tegelen, die vorig seizoen bij Steyl speelde. Ze maakte die overstap op aanraden van trainer Jan Derks van het Nederlandse jeugdteam. Voor de ouders van de mavo-scholiere betekent dit drie, soms vier keer per week naar Leveroy om te trainen of te voetballen. Zonder reiskostenvergoeding.  Datzelfde reisverhaal geldt
voor de vader van Diane  Baars (18) uit Montfort. Zij speelde in Montfort, Posterholt, Susteren en verdedigt nu voor het tweede seizoen de kleuren van Leveroy. De meao-leerlinge speelde al in
Jong Oranje, maar wil er alles voor opzij zetten om in het echte Oranje te kunnen acteren. „Dit jaar zal dat nog wel niet lukken, maar wie weet daarna..”, kijkt de spelverdeelster vooruit.
„Die twee moeten het gaan maken. Het wordt weer tijd voor een Leveroyse in Oranje”, vindt ook Paul Nelissen,  die het best aardig zou vinden aan bondscoach Bert van Lingen te kunnen leveren. 

Herenteam Voetballen op het hoogste plan kost geld. Een busonderneming sponsort de uitwedstrijden door een zacht prijsje in rekening te brengen. Een andere sponsor zorgde voor een complete sportoutfit. En de KNVB heeft de komende drie seizoenen een potje om de meerkosten te vergoeden. Het wordt een loodzware competitie, maar daar zien de voetbalsters niet tegenop. Spelen op landelijk niveau is een sportieve uitdaging met eigenlijk maar één nadeel, vindt leidster Esther. Janssen: „We zijn bij uitwedstrijden de hele dag onderweg. Jammer dat we dan `s middags nooit meer naar het eerste kunnen gaan kijken..” Ze bedoelt het eerste ‘ herenteam.