Chrétien Breukers: op zoek naar het geraamte van de taal

0 Comment


* Chrétien Breukers: ode aan de zwartwitte dichter met een hoofd vol kleuren

23-jarige uit Leveroy debuteert met poëziebundel

Chrétien Breukers: op zoek naar het geraamte van de taal

Door PEDRO RADEMACHER

Geef je taal op, wat je formuleren moet krijg je toch niet op papier. Zin voor zin groeien je woorden dicht. Verzin een nieuwe taal, die op zichzelf kan teren.

poëziedebuut ’De rand van het domein’ typeert de moeizame ontwikkeling van de jonge Chrétien Breukers, geboren en getogen in het Midden-limburgse Leveroy maar nu al weer enkele jaren woonachtig in Nijmegen. De grote moeilijkheid is om de kern, waar het allemaal om draait, op papier te krijgen. Hij schuift het vooral op zijn onervarenheid. Desondanks is het hem gelukt een strakke, 48 pagina’s tellende bundel samen te stellen. Bewust koos hij voor strakke ritmes, omarmende en kruisrijmschema’s.

„Dat raamwerk, die strakke vorm heb ik nu nog nodig om de inhoud in te gieten”. Veel liever zou hij de rijm loslaten. In het diepe van de vrije versvorm springen. „Maar daar heb ik nog veel moeite mee. Altijd weer het idee dat woorden overbodig, stoplappen zijn.”

Op zijn 18de verliet Breukers het landelijke Leveroy voor studentenstad Nijmegen. Hij studeerde twee jaar Nederlands, stapte over op literatuurwetenschappen maar ziet zichzelf deze studie voorlopig nog niet afmaken. Hij wil veel liever schrijven.

In Nijmegen werd hij medeorganisator van activiteiten literaire café. Voor
Breukers schildert Kemp als de immer in zwart gehulde dichter met een hoofd vol kleuren.

„Een’zwart pak om een wit lichaam: de kleuren in deze man zijn eenzaam.” Opmerkelijk is de cyclus gedichten over een anorexia-nervosa patiënte. Met de tot vel over been aftakelende patiënte heeft hij willen schetsen waar zijn poëzie
naar toe moet: vermageren tot op het bot, het geraamte van de taaL

In zijn laatste gedicht Monument verraadt Breukers de invloed van zijn favoriete Nederlandstalige auteur Jeroen Brouwers, als hij geheel in de traditie van diens verliteratuurde wereldbeeld dicht:

„Het doet er niet toe,

het doet er niet toe wat

iemand ziet,

wil zien, tot iemand het vastlegt, beschrijft

Tags: ,