Leveroyse studenten wonen liever thuis bij pap en mam dan op kamers in de grote stad: ‘Hier is meer te beleven dan in heel Nijmegen’

bron: De limburger
Door: Jacqui Stroucken
foto’s Jan-Paul Kuit

Van links naar rechts: Peter Beeren, Amber Verlaek, Mitch Beeren en Ruben van den Broek. — © Jan-Paul Kuit

Op kamers om in Nijmegen, Tilburg of Maastricht te studeren? Nee! Tegen wonen in Leveroy, gewoon lekker thuis bij pap en mam, kan dat niet op. Leveroyse jongeren zijn eensgezind over de magische aantrekkingskracht van hun dorp.

Als je naar Leveroy rijdt, ben je het dorpje met ruim duizend inwoners alweer uit voordat je het weet. Op het eerste gezicht lijkt het niet meer dan de weg tussen Heythuysen en Nederweert, een kerk, wat zijstraten, een paar cafés. De jaarlijkse kermis staat pal voor de kerk, gewoon midden op de weg, bij gebrek aan plein of centrum. Geen supermarkt, niks. Geen bal te beleven, zou een passant kunnen denken.

Ten onrechte, want het tegenovergestelde is waar, vinden ze daar. Het dorp heeft blijkbaar iets magisch en jeugd is er niet weg te slaan. „Als je hier op vrijdag- of zaterdagavond thuiszit, dan doe je zélf iets verkeerd”, zegt Amber Verlaek (26). Ze woont bij haar ouders, net als Ruben van den Broek (24). Ze willen allebei per se in Leveroy wonen, om heimwee te voorkomen.

WhatsAppgroepje

Hetzelfde geldt voor hun hele vriendengroep, zeker een man of 25, en sommigen van hen lopen al tegen de dertig. Ze zoeken allemaal een huis, huur of koop, zolang het maar in Leveroy staat. Ze zitten zelfs met z’n allen in een WhatsAppgroepje, voor het geval ooit ergens nieuwbouw van de grond komt, wat tot nu toe – zoals op veel plaatsen – nogal problematisch is.

Nóg hebben ze niet het gevoel dat ze elkaars concurrenten zijn op de woningmarkt, zegt Amber. In Leveroy gunt iedereen elkaar het beste, heeft iedereen alles voor de ander over, zo klinkt het. Maar dan moet de nood niet nóg hoger worden. Ze kent twee meiden die – om onenigheid te voorkomen – al niet meer met elkaar praatten over Leveroyse huizen die vrijkwamen.

„Ik kwam tijdens mijn studie al terug naar Leveroy”, zegt Ruben. „Ik miste het dorp. Hier is meer te beleven dan in heel Nijmegen.” Hij keek laatst in zijn agenda en constateerde dat 18 november de eerste blanco dag is. Dat bedoelt hij dus. Hij is net zoals iedereen bij tig verenigingen, dus altijd ergens druk mee. Vooral met het organiseren van feestjes en gezelligheid.

Aanhang

Mitch Beeren (26) heeft met zijn vriendin in januari een huis gekocht in Leveroy. Een opknapper, maar anders was het vast voor zijn neus weggekaapt. „Voor mij is het sowieso geen optie om buiten Leveroy te wonen. Ook niet in de dichtstbijzijnde plaats”, zegt hij. Het gekke is dat aanhang van de Leveroyse jeugd óók verliefd wordt op het dorp. Zelden komt het voor dat in de woonplaats van partners gewoond gaat worden.

Maar kijken die jongeren wel verder dan hun neus lang is? Snappen ze niet dat de wereld groter is dan Leveroy? „Ik heb in Tilburg met vrienden op kamers gezeten tijdens mijn studie”, zegt Mitch. „Daar gaat het niet om. Maar ik was elk weekend blij dat ik weer thuis was.” Amber zag dat aankomen en koos bij voorbaat al voor een studie dichtbij, in Maastricht.

Omkiepen

Onlangs werd een huurhuis door een woningcorporatie te koop aangeboden. Negentien kandidaat-kopers schreven in. Er zou geloot worden, ongeacht afkomst of binding met Leveroy. Amber en Mitch vonden dat jammer. Wat verder in Leveroy te koop staat, is niet zo bemoedigend. Ruben somt op: een huis van acht ton, een van vijf ton, een grasveldje van drie ton, een grasveldje van twee ton. „Het is onderhand een kwestie van wachten tot oudere mensen omkiepen”, zegt Amber.

Mitch’ ouders, Peter en Petra Beeren, zien dat seniorenwoningen in Leveroy inderdaad ook uitkomst zouden bieden, als nieuwbouw voor starters al niet lukt. Dan zou je tenminste nog doorstroming krijgen. Peter heeft bij de gemeente Nederweert alvast wat ideeën aangedragen.

Gevoel

Maar wat het nu precies is, die populariteit van Leveroy? „Een of ander gevoel”, zegt Mitch. „Het ondernemende”, denkt Ruben. En Amber: „Hier is zó veel dat er tienduizend mensen lijken te wonen. Alles pakt zich samen, alle leeftijden door elkaar, iedereen kent iedereen.” Misschien juíst omdat het dorp zo klein is, denkt Peter Beeren.