Niemand wil een ‘opgelapte’ jurk


Categories :
Tags:
GEVELRAMMER Leveroyse café-uitbaatster TruusWetemans (74) ontsnapte aan de dood

door Ron Buitenhuis
Bron de limburger
foto: John Peters

 

100 dagen later

Eind januari ramde een automobilist de gevel van café- zaalWetemans in Leveroy. Eigenaresse Truus zat net de krant te lezen. Het werd een heikele kwestie. Vorige week werd het laatste voegwerk gedaan.

Sindsdien ziet de gevel van café-zaal Wetemans er weer gelikt uit. Eind januari ramde een automobilist het pand in de bekende slingerbocht in Leveroy.
Volgens de politie zonder duidelijke oorzaak. Er werden geen technische mankementen gevonden en er was geen alcohol in het spel.
Maar eigenaresse Truus (74) heeft sindsdien behoorlijk ‘in de rotzooi gezeten’. Bouwvakkers, timmerlui, schilders, verwarmingsmonteurs, glazenzetters, vloerbedekkingleggers, ze heeft ze allemaal over de vloer gehad. Ze leverden goed werk, maar het herstellen van het gevelgat was toch geen sinecure. „Heel raar, maar de eerste twee maanden kwam er nauwelijks iets uit mijn handen. Ik was weliswaar met de schrik vrijgekomen, maar op een of andere manier had ik toch een soort na-angst, denk ik. Ik zat namelijk geen drie meter van de plek waar de auto de gevel ramde.
Voor hetzelfde geld was ik er niet meer geweest.” Maar niet alleen het emotionele en bouwkundige herstel bezorgde Truus de nodige hoofdbrekens, ook bij de verzekering moest ze flink de vinger aan de pols houden. „In 2001 is in een aangrenzend pand een frituur ontploft.
Onze feestzaal was destijds helemaal vernield. Mijn broer Miel, met wie ik jarenlang samen de zaak runde, was toen pas overleden en ik wilde zo snel mogelijk weer aan de slag.We draaien naast het gewone café, gemiddeld ook nog twee bruiloften per week en ik wilde niemand teleurstellen. Achteraf gezien ben ik toen iets te gemakkelijk akkoord gegaan met de afhandeling van de verzekeringsschade.” Reden dat Truus deze keer extra op haar qui-vive was. „En terecht, want in eerste instantie wilde de schade-expert van mijn verzekering het gat dichtmetselen en een deel van de buitengevel pleisteren of wit verven. Een lapmiddel, waar ik niet mee akkoord kon gaan. Ik zeg tegen die man, als ik een brandgaatje in m’n kleren heb laat u me daarna toch ook niet in een opgelapte jurk rondlopen?” Gaandeweg bedenkt Truus zich dat het eigenlijk heel raar is dat háár verzekeringsman de kwestie zo goedkoop wil oplossen. „Je zou toch zeggen, de verzekering van de dader moet de schade betalen. Kom ik er later achter dat hij en ik bij dezelfde maatschappij verzekerd zijn.”
Achteraf is de hele kwestie alsnog naar Truus’ tevredenheid afgehandeld. „De gevel is mooi herbouwd, in dezelfde stijl en kleur als het oude gedeelte. Het oogt weer als één geheel. Dat was belangrijk voor me, want over twee jaar en twee maanden bestaan we exact honderd jaar als familiebedrijf. Zo lang wil ik nog doorgaan, daarna wil ik de zaak eventueel wel verkopen.”
Bij dit artikel zijn in de originele versie 2 foto’s gepubliceerd
met het volgende bijschrift:
Truus Wetemans van de gelijknamige café-zaal, bij de opgeknapte gevel die 100 dagen geleden door een auto werd geramd. foto John Peters