Niessen-Timmermans, Elisabeth

Gedenken wij dankbaar in ons gebed

Elisabeth Maria Hubertina Timmermans

weduwe van
Johannes Gerardus Niessen

Zij werd geboren op 30 december 1908 te Leveroy en overleed, gesterkt door het sacrament van de ziekenzalving, op 30 oktober 2001 te Roggel. Na een plechtige uitvaartdienst in de St. Petruskerk te Roggel op Allerzielen, 2 november, hebben wij haar bij Vader ter ruste gelegd op het kerkhof in Leveroy.

Tot vijf dagen voor haar overlijden genoot Moeder en Oma op haar hoge leeftijd nog van een zeer goede gezondheid. Ze was een vrouw die de nodige zorg gaf aan zichzelf om er zo ook te kunnen zijn voor anderen. Ze ging nog elke week volksdansen en deed aan yoga. Hoewel ze slecht kon zien, bleef ze zich breed oriënteren. Al negen jaar was haar gezichtsvermogen beperkt, maar van het gesproken boek maakte zij dankbaar veel gebruik. Overal had ze belangstelling voor, zeker ook voor de interesses van haar kleinkinderen. Zingen vond ze fijn. Veel liedjes van vroeger kende ze nog helemaal uit haar hoofd. Ze hield ook van de bloemen en de vogels.

Volgend jaar zullen haar duizendschonen wellicht nog groeien en bloeien. Bij feestjes te midden van haar dierbaren liet ze zich graag horen: loestert gè auch, noe moet gè ‘ns loesteren, det mot gè weite. Veelzijdig, nuchter en gelovig, met het hart op de goede plaats, zo volgde zij hetgeen er in de wereld gebeurde en had daar een mening over. Evenals Vader, met wie ze ruim 40 jaar een heel gelukkig huwelijk heeft gehad, heeft ze in haar zorg voor het gezin veel genoten van haar kinderen en van haar klein- en achterkleinkinderen. Ook hechtte zij veel waarde aan de Eucharistie, aan Kerk en geloof. Daarin vond ze ongetwijfeld haar kracht en inspiratie. Haar laatste vijf dagen waren geheel anders. Ineens kon ze bijna niets meer. Toch heeft ze in deze dagen haar derde achterkleinkind nog mogen beleven en vasthouden, haar eerste achterkleinkind van de vier geslachten in de rechte lijn. Thuis, te midden van haar dierbaren, is ze als een kaars uitgegaan. Haar licht en warmte heeft ze steeds aan anderen gegeven. Moge de Heer haar nu verlichten met Zijn licht en haar samen met Vader opnemen in Zijn eeuwige liefde.

Wij danken u hartelijk voor uw medeleven, Kinderen, klein- en achterkleinkinderen.