Frenken, Bèr

Ter herinnering aan

Bèr Frenken

echtgenoot van Nellie Frenken – Netten

Hij werd geboren te Leveroy op 15 januari 1951 en overleed, na een langdurig ziekbed, te Stramproy op 5 december 2000. Na eèn plechtige Uitvaartdienst in de St. Willibrorduskerk te Stramproy op 9 december hebben wij hem ter ruste gelegd op het parochie-kerkhof aldaar.

Lieve Bèr.
Het leven drukte zwaar op Jou. Je hebt altijd tegen een wereld moeten optornen, waarin men meer vroeg dan je kon dragen, meer dan je liefhad. Gelukkig vond je met je vrienden een weg om met die zwaarte om te gaan. Gelukkig ontmoette je een lieve vrouw, die een deel van je zorgen op zich nam en je twee lieve kinderen schonk, Jessica en Jordy. Je kreeg gelukkig een flinke dosis humor met je mee. Wij denken aan die keer toen er een jongetje in het café kwam om een ijsje te kopen en jij, met Lei, het jongetje overlaadde met chocolade en mars, met de boodschap: “Zeg tegen je ouders, dat je die gekregen hebt van de rijkste mensen van Leveroy.” Je voelde te weinig zelfvertrouwen in je. Je groeide naar een vicieuze cirkel van onzekerheid, angst en lichamelijke klachten, maar vond tenslotte een evenwicht in je hobbies en je nieuwe werk.

Tot die nacht van 2 februari dit jaar . . . . Toen knakte er iets in jou. Je maakte het heel bewust mee. Jouw diagnose van die nacht, hersenbloeding, bleek maar al te waar. Het haalde je helemaal onderuit. Je maakte alle stadia van je leven nog eens in tien maanden door: Eerst groeien, moedeloosheid, hoop. ondervraagd worden, het weer niet goed doen in de ogen van anderen, opboksen tegen therapeuten, tegen je broer, soms zelfs tegen Nelle. En dat alles terwijl je verlamd was door een grote angst. Je was bang dat, als je je te zeer inspande, er weer iets zou knappen in je hoofd. Het maakte je allemaal doodmoe. Steeds meer ging je verlangen naar de “overkant”, naar Mart, naar pap en mam. En langzaam verdween de angst uit je: Je ging heen, maar niet uit ons leven.

Bèr, vaarwel.

†

Verdriet verwerken voor ons alleen is te zwaar. Daarom danken wij u dat u er was voor Bér en voor ons.

Nellie, Jessica. Jordy.