Eerbetoon voor in 1937 verdronken boerenvoormannen


Zestig jaar na het ongeval wordt bij de gedenksteen een bloemstuk gelegd, foto Harry Heuts

Op 24 november 1937 kwamen drie regionaal bekende voormannen van de toenmalige boerenorganisatie van de  kring Weert om het leven. Ze verdronken nadat ze met hun auto in het kanaal waren geraakt. Zestig jaar na datum hebben de boerenbond en de nabestaanden hen een eerbetoon gebracht bij een gedenksteen bij het kanaal.

Door Frank Clevers

Wim Pustjens is er even stil van. De voorzitter van de in Nederweert gevestigde Boerenbond Nederpeel heeft voor een kort moment geen woorden. Zojuist heeft Peter Geraerts (86), die op 24 november 1937 een heldendaad verrichtte door iemand uit het kanaal te redden, voor het eerst in het openbaar zijn relaas ge­daan. „Een verhaal waar ik stil van word. Dat doet je wel wat.”

Peter Geraerts is een van de genodigden voor een sobere en stijlvolle herdenking van een zeer tragisch ongeval dat in 1937 aan drie mensen het leven kostte. Komend van een kringvergadering van de Jonge Boeren in Weert raakte de auto, bestuurd door rector Hub Wevers (43) uit Posterholt, te water in het kanaal bij Nederweert Inzittenden waren verder Statenlid en tevens wethouder Peter Kessels (53) uit Heythuysen, pastoor Peter de Fauwe (63) uit Leveroy en Guillaume Derks (40) uit Heythuysen.

Alleen Derks kon gered worden. Hij dankte zijn leven aan Geraerts die toevallig bij het ongeval uitkwam. Derks, geruime tijd wethouder en lid van Gedeputeerde Staten, overleed in 1980 op 83-jarige leeftijd.

De Boerenbond Nederpeel hield gisteren voor de nabestaanden en de mensen die het ongeluk destijds meemaakten, een herdenking. Zaakvoerder Ton Voncken: „De Bond bestaat een eeuw. Ter gelegenheid daarvan heeft oud-zaakvoerder Frits Knapen een boek samengesteld over de geschiedenis. Dat boek heeft ons geconfronteerd met de voorspoed en de tegenslagen uit het verleden. Eén van die tegenslagen was het ongeval. De drie verongelukten waren bestuurders van onze organisatie. Als je bij hoogtepunten stilstaat moet je ook eens de tijd nemen om bij zo’n tragisch gebeuren stil te staan.”

Ongeveer vijftig nabestaanden, voornamelijk neven en nich­ten, zijn gekomen als eerbe­toon aan de verongelukten. On­der hen ook Harrie Derks, zoon van de man die destijds uit het kanaal gered werd door Gerae­rts. „Ik vind het een heel fijn initiatief om hier aandacht aan te besteden”, zegt Derks, voor wie het een moment van rouw is vanwege de verongelukten maar ook van dankbaarheid in de richting van Peter Geraerts. De 24ste november 1937 trekt nog eens voorbij aan de hand van de verhalen van de mensen die er getuige van waren. Ademloos luisteren de nabestaanden naar Geraerts. Hij vertelt hoe hij bij de verongelukte auto kwam toen hij langs het kanaal liep. Het was tegen half zes. In de verte zag Geraerts in de mist een lichtklep in het kanaal. Het bleek de te water ge­raakte auto, waarvan de lichten nog brandden. Geraerts sprong in het kanaal en slaagde erin om Derks, die vrijwel bewegingloos in het water lag, naar de kant te trekken. Door anderen werden beiden vervolgens uit het water getrokken.

Geraerts riskeerde zijn eigen le­ven, want als er geen verdere hulp was geweest, had hij mo­gelijk niet uit het water kun­nen komen. Geraerts herinnert zich dat Derks, toen ze op het droge waren, zei dat men zich maar niet meer om hem moest bekommeren. „Er liggen er nog drie in het water”, zei hij. Geraerts ontving op 1 december 1937 een dankbetuiging van de toenmalige burgemeester Van Uden. Die bewaart hij nog zorgvuldig. Ook Jan de Ree (81) vertelt dat hij destijds ge­tuige was van het gebeurde. Hij was bij de Militaire Politie die de bruggenbewaking deed en verkeerscontroles hield. „Er werd geroepen *er ligt een auto in het kanaal*”, herinnert De Ree zich. Hij heeft de tragische details nog goed voor de geest, zoals de -helaas tevergeefse- poging om de levenloze licha­men tot leven te wekken. 


Het ongeval bracht destijds een schok in de hele regio teweeg. De drie omgekomen mensen waren alom bekend en zeer geliefd. Op 17 september 1949 bracht de boerenorganisatie hen een postume hulde door een gedenkteken te plaatsen nabij de plek des onheils. In 1995 werd de gedenksteen verplaatst omdat die vanwege een vangrail niet meer zichtbaar was. Bij de steen, bij de Passanten haven bij Brug 15, legden Peter Geraerts, Wim Pustjens en Harrie Derks gisteren samen een bloemstuk in aanwezigheid van de nabestaanden.

 

Tags: