Hoes – Schepens Jacqueline

In liefde en dankbaarheid gedenken wij

JACQUELINE SCHEPENS

Zij werd geboren op 4 mei 1918 te Tungelroy, waar zij op 12 september 1940 in het huwelijk trad met JOHNNY HOES. Zij werd moeder van 4 kinderen, Jacquemine, Caesarine, AdriJan en Johnny junior. Zij ging zacht en vredig, gesterkt door de H. Sacramenten der Zieken, van ons heen op 10 april 1986, in haar 67ste levensjaar. Wij hebben haar ter ruste gelegd op het Sint Martinus Kerkhof te Weert.

“Mama’s handen hebben nimmer stil gestaan”. Deze ene regel omvat haar hele leven. Een leven dat bestond uit werken en liefdevol zorgen voor haar man, haar kinderen, haar kleinkinderen, haar familie en vele, vele anderen. Na moeilijke, zorgelijke jaren in het kleine winkeltje in de Nieuwstraat waar alles begon schonk het haar vreugde en voldoening te zien hoe de zaak, waar zij zich met haar man met hart en ziel voor inzette, groeide en bloeide. Haar gelukkigste jaren met haar hele gezin, dat in 1958 verblijd werd met de komst van nakomertje Johnny, waren die aan de Sint Maartenslaan. Het was er net een bijenkorf, waar het gonsde van bedrijvigheid, muziek en leven, met als spil Mama. Mama, die van vroeg tot laat in de weer was, waar iedereen welkom was, waar alles kon. Toen de zaak letterlijk het pand uitgroeide legde zij samen met haar man de eerste steen van het bedrijf aan de Uilenweg, de bekroning van hun inspanningen. Daarna kreeg zij wat meer tijd voor zichzelf en genoot zij met volle teugen van haar boerderijtje op de Mildert, haar paarden en het buitenleven.
Vele jaren lang ging zij haast dagelijks paardrijden, haar mooiste uren bracht ze door in de bossen van haar geliefde Limburgse land, in Gods vrije natuur. Zorgen en verdriet reed ze letterlijk van zich af.

Met haar tomeloze energie en werklust was zij de stuwende
kracht achter haar man en het warme middelpunt van de hele familie, een veilige haven voor haar kinderen en kleinkinderen. Totdat zij, ruim twee jaar geleden, ernstig ziek werd. Dapper vocht zij een zware, ongelijke strijd. De langdurige en pijnlijke behandelingen onderging zij moedig, zonder ooit te klagen. Tot het laatste moment bleef zij geloven in haar genezing, hierbij gesteund door haar rotsvaste vertrouwen in God. “Wat Onze Lieve Heer voor je heeft weggelegd, krijg je toch en dat moet je aanvaarden”, zei ze wel eens. Dat heeft ze gedaan, op grootse en bewonderenswaardige wijze, een voorbeeld voor ons allemaal. Zij omringde haar gezin, haar familie, haar talloze vrienden en relaties met lieve zorgen. Met haar optimisme, haar levensblijheid en haar onuitputtelijk gevoel voor humor hielp ze iedereen uit de put. Dat zijn de dingen die ons bijblijven, die ons troosten bij de immense leegte, die zij achterlaat. Hoeveel zij voor velen heeft betekend, is wel gebleken door de talrijke fijne blijken van belangstelling en medeleven tijdens haar ziekte. Nu ;ij er niet meer is, blijft de herinnering aan een goed en da er mens, een lieve, zorgzame vrouw, moeder en oma, die wij met woorden nooit genoeg kunnen bedanken voor alles wat zij voor ons heeft gedaan. Haar levenslied is uit, de melodie die blijft Rust nu maar uit, liefste Jacqueline, rust zacht, lieve Mama, je hebt het verdiend.
Voor Uw steun, Uw vriendschap en Uw medeleven tijdens de ziekte , het overlijden en de begrafenis van Mama, zeggen wij U ontroerd en hartelijk dank.
Familie Johnny Hoes