Sillekens, Jacobus

Ter dankbare nagedachtenis aan
JACOBUS SILLEKENS

weduwnaar van
ELISABETH LOIJEN

Geboren te Roggel op 18 mei 1884 en overleden op 14 juli 1974 In het Verpleeghuis St. Camillus te Roermond. Op 17 juli d.a.v. hebben we hem, na een plechtige eucharistieviering, te ruste gelegd op het parochiekerkhof van Leveroy, naast het graf van zijn dierbare echtgenote.

Jacobus Slllekens heeft, na 90 jaren alles volbracht. In de vroege morgen ven 14 juli 1974 heeft hij definitief, maar ook heel rustig, zijn leven teruggegeven In handen van de levende God, waarin hij geloofde. Met hem is een mens gestorven met een beginselvast karakter, met een overwogen oordeel en met een werklust, die hij had willen tonen tot aan zijn laatste levensdag op aarde. Men zou misschien denken dat hij wat hier hoven gezegd la zou etaleren met een grote ophef van woorden. Integendeel! hij praatte bijzonder weinig over zijn kunnen, over zijn successen, maar ook over zijn verdriet hoorde men hem niet. Iedereen weet bv. dat de dood van zijn goede echtgenote hem veel pijn deed. In stilte gaf hij dit leed een plaats In zijn leven naar de toekomst. In dan leek het wel alsof hij hard was. Dat was hij ook, voor zichzelf hij eiste zichzelf helemaal op van de vroege morgen tot de late avond. En daarnaast – en daarin schuilt juist zijn grootheid – stond hl| open voor anderen en hielp de mens In nood Hij werkte waar hulp nodig was.

Vaak is hij anderen bijgesprongen on dit gebeurde dan a.h.w. geruisloos, hij sprei; er niet over, het hoorde bij zijn mens-zijn.
Als vader van een groot gezin, bewust ven zijn verantwoordelijkheid, deed hij niets ondoordacht. Hl] woog het vóór en tégen af en als hij dan besliste, was hij geen moment bang voor risico’s. Zodoende was het leven voor hem een stuk uitdaging. Maar daardoor heeft hij wel goed gezorgd voor .al zijn kinderen en heeft hij hun kansen tot ontplooiing nooit In de weg gestaan. Hoe dankbaar was hij nu dan ook met de goede verzorging die hij de laatste jaren kreeg.

In de gemeenschap van Leveroy heeft hij 60 |aar de schutterij gediend als een goed schutter maar ook als een trouw lid. We hebben er behoefte aan dit op zijn gedachtenisprentje met ere te vermelden. Rest ons tenslotte nog ons dankbaar te herinneren dat hij een goed parochiaan was. Zolang het ging was hij present om samen met ons te bidden en te communiceren. WIJ hopen, vragen en bidden dat de goede God In Jacobus Sillekens zijn belofte waar maakt en hem gelukkig opneemt in datgene wat nog nooit een mens gezien heeft; eeuwig gelukkig leven

Wij danken U hartelijk voor uw medeleven.
Kinderen en kleinkinderen

(woonde aan de liesjeshoek)