Nu moeder van drie kinderen


Zaterdag 15 november 1969

(Van onze correspondent)

Vijfentwintig jaar geleden rolde de Engelse “Picture Post” van de pers met op de omslag een foto van “The girl with the Madonna’s”, de 13-jarige Mia Reijnders uit Leveroy zittend op de ruïne van de opgeblazen kerk met op iedere arm een beeld, dat door haar in veiligheid werd gebracht. Een trieste foto van een even triest gebeuren op de vooravond van de bevrijding van Leveroy, dat 25 jaar geleden zijn fraaie kerk door zinloos oorlogsgeweld verloor.

Dezer dagen ontmoetten wij “The girl with the Madonna’s” nu mevrouw M.P.C. Verlaek-Reijnders, moeder van drie kinderen, te midden van veel jeugd rond de televisie in de knusse huiskamer van haar even knusse woning in de Liesjesstraat te Leveroy. Het nieuwe huis dat de heer Verlaek in aanbouw heeft, kan bijna betrokken worden en “dan mag de jeugd niet zoveel meer ravotten als nu in ons oud huis” vertrouwt mevrouw Verlaek-Reijnders ons toe. De jeugd zou best bezit willen nemen van het oude huis, maar dat gaat tegen de grond. Haar ouderlijk huis stond recht tegenover de kerk in Leveroy en mevr. Verlaek kan zich het opblazen van de kerk nog herinneren als de dag van gisteren. “De Duitsers hadden ons gewaarschuwd al enkele dagen tevoren, dat de kerk opgeblazen zou worden, maar nooit gezegd wanneer. Ik was 13 jaar en we sliepen iedere nacht aangekleed op de vloer van de café om bij gevaar direct de kelder in te kunnen vluchten. Die nacht (14 op 15 november 1944, red.) waren we met 14 man. In de vooravond was er hard met kanonnen uit de richting van Nederweert geschoten. Om een uur of twee werd ik op slag wakker door een geweldige knal. Voor ik overeind kon komen lag ik tussen puin en glasscherven met een raamvleugel om mijn nek. De buitendeur lag midden in de café. In het pikke donker vluchtten we de kelder in. Op de foto is nu nog te zien, dat ik tussen het puin mijn kousen verspeelde.

Toen het later rustiger werd zijn we voorzichtig naar boven gekropen en zagen we dat de hele kerk in puin lag. Ons huis was zo zwaar beschadigd, dat we een paar huizen verder bij Snijders in de kelder gingen om de ochtend af te wachten. Die mensen hadden een grote stevige kelder, waar heel vroeger een klein boterfabriekje was. Het huis van buurman Hermans lag helemaal tegen de grond. Een pereboom hield brokstukken tegen, zodat dit gezin nog uit de kelder kon kruipen. Ook de pastorie had veel geleden.” De jeugd in de kamer, voor wie het oorlogsgebeuren wel heel ver af is, luistert stil toe als mevr. Verlaek haar verhaal doet. “Het ergste was wel, dat er ’s morgens in Leveroy nog geen Engelsen te zien waren”.

Zo ontwaakte Leveroy op 15 november 1944 na een bange nacht in een stemming van wanhoop. De mooie kerk was een van de navranste oorlogsruïnes geworden. De bevrijding leek nog niet in zicht, zodat het granaatvuur bleef dreigen en de mannen zich moesten blijven schuil houden om niet naar Duitsland weggevoerd te worden. “Toen we ’s morgens om 10 uur bij de koster thuis aan de koffie zaten, kwamen twee Engelsen met de geweer in de hand voorzichtig rond het huis gelopen. De Duitsers waren niet meer te zien en overal kwamen de onderduikers tevoorschijn. Een bulldozer moest het puin van de kerk ruimen om de weg open te maken”. Zo werd Leveroy 25 jaar geleden bevrijd. Er was een droevige Allerheiligen aan vooraf gegaan. Twee inwoners werden door granaatvuur gedood. Later na de bevrijding werd de school een kwartier voor de Engelse soldaten. Door granaatinslagen sneuvelden er vijf. Op het Engels kerkhof in Nederweert kregen zij met zoveel andere jonge mannen een laatste rustplaats.

FOTO

“Het meisje met de Madonna”, zoals ze 25 jaar geleden werd afgebeeld. Op de inzet “het meisje” 25 jaar later als mevrouw Mia Verlaek-Reijnders.

Tags: ,