Vossen, Laurentius


Ter nagedachtenis aan
Laurentius Hendricus Vossen

echtgenoot van
Anna Catharina Frencken
weduwnaar van
Angelina Maria Gertrudis Vestjens

Hij werd geboren op 24 mei 1896 te Heythuysen, overleden in het
St. Jans gasthuis te Weert op 16 augustus 1969 en begraven te Leveroy op het parochiekerkhof op 20 augustus 1969.

„Als je doet wat je moet doen, doe je te weinig, je moet méér doen”. Deze woorden van een wijze mens kwamen in onze herinnering toen we hoorden dat Laurentius Vossen definitief afscheid had genomen van dit aardse leven. Want hij deed in zijn leven méér dan hij moest doen, veel meer. Niet alleen voor zijn gezin en zijn naaste omgeving, maar ook en met grote toewijding voor de Leveroyse dorpsgemeenschap. Hij was overal en altijd aanwezig, zodat zijn afwezigheid nu een grote leegte betekent. Want naast de gewone dagelijkse zorgen voor zijn gezin en zijn bedrijf, diende hij jarenlang de belangen van de gemeenschap als lid van de gemeenteraad. Niet zomaar, doch met de grootste aandacht en welwillendheid In vele verenigingen vervulde hij met een vanzelfsprekend gemak bestuurlijke functies. Bij dit alles bezat hij de gave rustig te kunnen luiste-ren, te wikken en te wegen, het gehoorde te toetsen aan zijn ervaring en overtuiging, maar als hij dan eenmaal een standpunt bepaald had, wist hij zich vastberaden in te zetten voor het doel dat hij bereiken wilde. Met grote dankbaarheid denken wij terug aan het vele dat mede door zijn toewijding tot stand is gebracht. Staande bij zijn dode lichaam bekruipt ons daarom een verlangen. Een verlangen naar zijn zekerheid, zijn energie, naar zijn eer-lijk geloof, de grondslag van waaruit hij zijn leven vorm gaf, het verdriet tegemoet ging en de vriendschap beleefde. Hij hield van het leven, hij kon er opgeruimd van genieten met zijn vele vrienden en dorps-genoten, maar hij zag er ook de betrekkelijkheid van in. Daarom was het misschien, dat hij de de laatste jaren zijn ziekte kon aanvaarden met de humor van een man die weet dat hij niet alleen geroepen is voor het „nu”, het tijdelijke, maar ook voor de toekomst, het blijvende. Zeker, zijn vrouw en kinderen zullen hem echt missen en in de gemeenschap van Leveroy is een grote open plaats gekomen. Maar van de andere kant heeft hij ons een beeld nagelaten, dat wij niet gauw zullen vergeten; een man met een diep geloof, trouw, arbeidzaam, onverzettelijk als het goede gediend moest worden. Moge dit beeld bij ons blijven en ons tot steun zijn.

Voor uw belangstelling en uw blijken van medeleven tijdens de ziekte, het overlijden en de begrafenis van mijn zorgzame man en onze goede vader, zeggen wij U hartelijk dank.
Wed. C. Vossen-Frencken en kinderen

Tags: ,