Leveroy had zondagmiddag ruim 25.000 toeschouwers


Leveroy had zondagmiddag ruim 25.000 toeschouwers

Bonte optocht van 3 1/2 km trok door heel Leveroy

(Vervolg vanpag. 1)
kunnen schieten. Er ging een golf van opluchting door schutters en omstanders, toen het nieuws bekend werd.

Immers, had een Nederlandse schutterij het winnende schot gelost, dan had de best geplaatste Belgische schutterij toch in 1962 het O.L.S. mogen organiseren. Dit als gevolg van een nieuwe maatregel die genomen is teneinde ook België een kans te geven op het organiseren van een O.L.S. en die overigens in de Nederlands Limburgse schutterswereld enige opschudding verwekte. Deze uitslag was nu precies wat nodig was, om de onrust in de Limburgse schutterswereld praktisch te niet te doen. Alles is volgens de oude regels verlopen.

Schutter van Bussel werd door omstanders en collega’s uitbundig geluk gewenst.

Bij de officiële opening ’s middags om een uur in de St. Barbarazaal, waren aanwezig mgr. P. Moors, bisschop van Roermond, de commissaris van de koningin in Limburg, dr. F. Houben, de plaatsvervanger van de gouverneur van Belgisch Limburg, de heer Smeets, voorzitter van de provinciale raad in Belgisch Limburg en vele anderen.

Het feest was eigenlijk ’s morgens al begonnen met een hoogmis voor de levende en overleden leden van de organiserende St. Barbara.

Dr. F. Houben hield een geestige toespraak, waarin hij eraan herinnerde dat hij eens een boom omver had geschoten. Hij bood zich aan om de Belgische schutters aan een eerste prijs te helpen. Hij zag graag de zon in andermans water schijnen, zo zei hij. Over de deiningen van de laatste tijd in de schutterswereld wilde hij zich echter niet uitlaten. Dhr Smeets vergat hij als plaatsvervangend collega niet te vermelden. Deze, zo zei dr. Houben, kijkt mij wanneer hij schiet, aan met het linkeroog en richt aan met het rechter. Hij vroeg aan de drie burgemeesters van Leveroy (het dorp is zoals bekend verdeeld in drie gemeenten Nederweert, Baexem en Heythuysen), wat zij voor het O.L.S. ter beschikking hadden, waarop burgemeester P. Spiertz van Nederweert antwoordde, dat Nederweert het feestterrein leverde. Burgemeester A. Geurts van Heythuysen zei, dat zijn dorp de belastingen inde en burgemeester jhr. A. M. H. O. Michiels van Kessenich van Baexem bood de parkeerruimte aan. Het was de veertiende maal dat dr. Houben een O.L.S. opende.

EERSTE SCHOTEN De eerste schoten zijn ditmaal niet gelost in de feestwei, maar op een aparte boom, die achter de St. Barbarazaal stond opgesteld. Dr. F. Hou­ben schoot het eerst. Het was meteen raak. Mgr. P. Moors, die voor de eer­ste maal de buks tegen zijn schouder, schoot eveneens het zwarte bolletje uit de boom. Achtereenvolgens schoten nu de heer Smeets, pastoor P. A. J. Geurts van Leveroy (die juist voor de eerste schoten weerklonken bet openingsgebed bad), de burgemeester van Nederweert, Heythuysen en Baexem en de voorzitter van het federatiebestuur, mr. F. Haffmans. Daarvan schoten alleen de burgemeester van Heythuy­sen en Baexem – die niet op eigen grondgebied verkeerden, de St. Barbarazaal ligt op Nederweerts terrein mis- . De Nederlandse en Belgische volksliederen werden gespeeld door harmonie St. Joseph uit Nederweert.

SCHIETBOMEN
De feestwei, waar fel gestreden werd om de prijzen, zowel als tegen de avond, stond vol tenten, een jury tent, een EHBO-post, waar zestig personen als gevolg van de hitte moesten worden behandeld (een van hen moest later naar het ziekenhuis worden vervoerd), vele tenten waar verfrissingen te krijgen waren enz. enz. Er was een speciale telefoondienst die de verschillende tenten onderling verbond, wat de organisatie zeer vergemakkelijkte.

Niet minder dan 31 schietbomen. stonden er opgesteld. De hele middag heerste hier een grote drukte. Brouwerijen en limonadefabrieken hebben voortreffelijke zaken gedaan. Twee brouwerijen onderhielden zelfs een soort pendeldienst teneinde de legio dorstigen steeds van fris bier te kunnen voorzien.

Door de brandende zon smaakte de koele dronk in de schutterswei uitstekend

Optocht

Een optocht  van schutterijen zien voorbijtrekken geeft de illusie dat -men de historie van Limburg van de 16e eeuw folkloristische element, zoals deze opname van tot heden verfilmd ziet in technicolor er lopen schuuters bij met mniebroeken en breedgerande en witbepluimde steken, uit de 17e eeuw — zij lijken zo weggelopen uit de Nachtwacht van Rembrandt — zij dragen vervaarlijke lansen in de hand.

Er lopen er in uniformen die met hun gouden epauletten en hoge kepi’s doen herinneren aan de tijd rond de jaarwisseling En dan de bielemennekes de nog onbebloede leren voorschoten bijlen, het hoofd weggedoken in een lange baard en een grote beremuts. Deze mensen hebben wellicht zondag nog het last van de 33 graden Celsius gehad. Zoals altijd trokken er nu ook weer koningen en koninginnen mee, die soms getooid gingen met een echte kroon of diadeem of gehuld waren in lange purperen mantels. Het was hen aan te zien, dat zij van vorstelijke bloede waren. Deze mensen liepen niet meer, zij schreden, trots en zelfbewust, soms geheel bedolven onder het koningszilver.

De optocht had een lengte van 3 1/2 km, wat niet zo verbazingwekkend is als weet dat er 133 schutterijen meeliepen met bijbehorende muziekcorspen. Naar schatting hebben 25.000 toeschouwers optocht gezien. Men had er meer ver wacht, zelfs 40.000, maar de gloeiende hitte heeft mogelijk velen afgeschrokken om de tocht naar het afgelegen Leveroy te maken. Toch was het zelden zo druk geweest in het kleine plaatsje, dat nog geen duizend inwoners telt. Niet minder dan zeventien politie-agenten zijn de gehele middag in touw geweest om alles naar wens en orde te doen verlopen.

Toch was het jammer, dat er zich op de tribune voor de genodigden een pijnlijk incidentje heeft voorgedaan.

Drie journalisten, twee B.elgen en een Duitser, die het feest voor hun respectievelijke bladen kwamen verslaan, werden van de — vanouds gastvrij voor de persmensen open staande — eretribune verwijderd, omdat zij niet in het bezit waren van de aan leden van het erecomité toegezonden rozet. Wel een zeer formeel standpunt ten opzichte van mensen, die hier hun beroep kwamen uitoefenen. Ook een persfotograaf, die snel wilde wegrijden om thuis zijn foto’s te ontwikkelen, ondervond enige o.i. onnodige moeilijkheden, waardoor zijn foto’s de volgende morgen niet meer in zijn krant konden worden gepubliceerd. Misschien heeft de hitte op sommige irriterend gewerkt. Het, is jammer dat enige mensen daarvan het slachtoffer zijn geworden, door wier werk het O.L.S. mede bekendheid krijgt en die van hun kant in de gemoedelijke sfeer van onze schuttersfeesten nimmer over kleine onvolkomenheden op organisatorisch gebied vallen.

Schutterij St. Barbara, die het feest heeft georganiseerd kan terugzien op een zeer geslaagde dag en vooral op een hete dag. Het was zo heet, dat zelfs sommige stoere schutterskoningen, in hemdsmouwen in de optocht meeliepen. Toen de eerste schutterij, die aan de kop van de optocht liep — St. Petrus uit Oler — de tribune voor de genodigden naderde, hadden vele toeschouwers reeds verkoeling gezocht onder de meest vreemdsoortige hoofddeksels. Sommigen hielden een paraplu boven het hoofd, weer anderen gingen getooid met bonte zakdoeken of hadden steken van krantenpapier op het hoofd gezet. Er waren er zelfs die tevreden onder een beschuttend programmaboekje naar de voorbijtrekkende schutterijen en muziekcorpsen keken. Drie uur lang trok de optocht door het dorp en dat betekende drie uur lang een ; conglomeraat van kleuren en marsmuziek, blinkende sabels en door de hitte gelouterde gezichten.

Het meeste trof ons de ernst en de discipline die onder de corpsen heerste. De hitte deed daar niets aan af. Als men bedenkt dat sommige prachtige uniformen wel een veelkleurig harnas van dikke stof leken, moet men daar bewondering voor hebben. Het bewijst eens té meer, dat de folklore van het O.L.S. een levend onderdeel is van de Limburgse gemeenschap en niet zomaar als een spelletje moet worden opgevat.

Het hoort bij Limburg, zoals bij een schutter een geweer hoort.

Zie voor uitslagen pagina 2)

 

Tags: